Ζωγράφος, Φαρκαδόνα Τρικάλων, 1943

Σπούδασε στην ΑΣΚΤ κοντά στο Γ. Μαυροΐδη (1962-1967). Παρακάμπτοντας τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του, αποζητά την επανασυσχέτιση με τα μεγάλα πρότυπα του παρελθόντος (όψιμη Αναγέννηση και κυρίως Μπαρόκ) και την τεχνική τους, αξιοποιώντας μάλιστα μ' ένα δικό του τρόπο τα δεδομένα του chiaroscuro. Ανθρωποκεντρισμός και ρεαλισμός, σε συνδυασμό με την υπερβατικότητα του φωτός, που μεταβάλλει τα εικονιστικά στοιχεία σε αυτόφωτα, έτσι όπως αναδύονται από το αντινατουραλιστικό σκοτεινό φόντο, του πρόσφεραν ένα ιδεώδες πρότυπο που ανταποκρινόταν από τη μια πλευρά στις ρεαλιστικές του διαθέσεις και από την άλλη στις ιδεαλιστικές του τάσεις, γιατί επεδίωκε την υπερσκέλιση του εφήμερου και την αναζήτηση του αιώνιου και ιδεατού μέσω εφήμερων εικονιστικών μέσων. Οι τάσεις αυτές αντλούν, χωρίς αμφιβολία, από την υφή των μεταφυσικών ανησυχιών του ζωγράφου, ο οποίος, σε πλήρη αντίθεση προς το ρασιοναλιστικό πνεύμα της εποχής, αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως έκφραση θεϊκής σκέψης, ενώ ο έναστρος ουρανός υπήρξε γ’ αυτόν το συγκλονιστικότερο βίωμα.

Σε συνδυασμό με τα διαπλανητικά άλματα του ανθρώπου της εποχής, μεταφέρεται ο ίδιος μέσα στο μυστηριακό χώρο του χάους, συγκρατώντας τις γήινες αναμνήσεις του. Στην περίπτωση του υπάρχει η καταβολή του «Χαμένου Παράδεισου», που διακατέχει και ενεργοποιεί τις μεγάλες εποχές του παρελθόντος. Στο έργο του φαίνεται να αναζητεί εικόνες, ιδέες και σχήματα ενός καλύτερου κόσμου, γι' αυτό και ενδιαφέρεται για την ομορφιά, την οποία αντιμετωπίζει, σύμφωνα με το πνεύμα του Πλωτίνου, ως αντανάκλαση της ομορφιάς του θεού. Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ποικίλλουν, όμως σε γενικές γραμμές επικεντρώνονται στην ανθρώπινη μορφή και στις νεκρές φύσεις. Στην ανθρώπινη μορφή, τόσο σε πολυπρόσωπες συνθέσεις, κυρίως  όμως στο πορτρέτο, η απόδοση είναι πολύ υψηλής στάθμης και η ερμηνευτική διείσδυση εξαιρετική. Στις νεκρές του φύσεις αναμοχλεύει τις δυνατότητες του Caravaggio και των Φλαμανδών του 17ου αιώνα, ενώ προχωρεί σε μια«μεταφυσική» αποξένωση, τοποθετώντας τις επιμέρους συνδέσεις του μέσα στον ευρύτερο αστρικό χώρο.

Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές («Ώρα», 1975 «Αργώ», 1977, 1995· «Ζυγός», 1981,1983, 1984, 1988, 1990' «Zygos», Ουάσιγκτον, 1986, 1989, 1990· «Annunciation Orthodox Center», Βαλτιμόρη, 1986· «Saint Catherine's Exhibition Hall», Falls Church, Βιρτζίνια, 1987· «Eugenia Cucallon», Ν. Υόρκη, 1991,1992· «Τέχνη και Τεχνολογία», 1993 -αναδρομική- «Wigmore Fine Arts», Λονδίνο, 1996) και ομαδικές εκθέσεις (Πανελλήνια 1975· Ελληνοαμερικανική Ένωση, 1979' «Ζυγός», 1981, 1982, 1983, 1984· Hellenic Fine Arts Today, «Zygos», Ουάσιγκτον, 1986' Contemporary Creek Artists, «Helios», Φλόριντα, 1987- Five Greek Artists, University of Minnesota, Μινεάπολη, 1987· «Jayits Center», Ν. Υόρκη, 1995 κ.α.).