Ζωγράφος, Πειραιάς, 1952

Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ (1970-1974), με δάσκαλο το Γ. Μαυροΐδη. Συνέχισε τις σπουδές του, πρώτα στη Λυών και μετά στο Παρίσι στηνΕοοΙθ des Beaux-Arts (1978-1981), με δάσκαλο το L Cremonini. Μαθήτευσε επίσης κοντά στο Γ. Τσαρούχη. Στη ζωγραφική του προσπάθησε και μπόρεσε εξαρχής να συνδυάσει δημιουργικά τα διδάγματα των δασκάλων του, που αντιπροσώπευαν δύο διαφορετικές παραδόσεις του ρεαλισμού του 20ού αιώνα. Επιστρέφοντας το 1982 στην Αθήνα, εξέθεσε μια σειρά ελαιογραφιών που άσκησαν επίδραση σε πολλούς νεότερους ζωγράφους. Παράλληλα, τα έργα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως μια από τις πρώτες εκδηλώσεις του μεταμοντερνισμού στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια σειρά νεκρών φύσεων και εσωτερικών χώρων όπου απεικονίζονται τραπέζια, καβαλέτα, καρέκλες, τελάρα, βάζα, κανάτια, κουτιά, όλος ο χρήσιμος κι άχρηστος εξοπλισμός ενός εργαστηρίου κι ενός σπιτιού, στην ακαταστασία της καθημερινότητας του. Η οπτική του επικεντρώθηκε στην απεικόνιση των αντικειμένων, στη φαινομενικά τυχαία, αλλά εικαστικά προσεκτικά τοποθετημένη, διάταξη τους στο χώρο, στην ποικιλία της υφής και των ιδιαιτεροτήτων του υλικού τους. Μπόρεσε να φτάσει σε αξιόλογα αισθητικά επιτεύγματα με αυστηρή, σχεδόν φωτογραφική, σχεδίαση, ευαισθησία στην καταγραφή και των λεπτότερων τονικών μετατοπίσεων, χρωματική κλίμακα βασισμένη σε θερμά χρώματα, δίνοντας έμφαση στα γαιώδη, ιδιαίτερα στις σκιές, με σύνθεση μετωπική και προσεκτικά υπολογισμένη, ώστε να ισορροπεί και να συγκρατεί την ποικιλία των σχημάτων. Η πινελιά του καλλιτέχνη έρχεται σε ορισμένα σημεία με την ατημέλητη και πληθωρική ροή της να υπενθυμίσει τη χειροποίητη προέλευση του έργου δίνει επίσης συνειδητά μια νότα νεοτερισμού στην άψογη παραδοσιακή τεχνική του λαδιού που χρησιμοποιεί, καθώς υποσκάπτει την οφθαλμαπάτη και την ψευδαίσθηση της αναπαράστασης με την έμμεση αυτή υπόμνηση του υποκειμενισμού. Η γειτνίαση πολύτιμων κι ευτελών αντικειμένων, η παράθεση ευγενών και φτηνών υλικών, ενέχουν κριτικές προεκτάσεις. Ταυτόχρονα, η φθορά από τη μακρόχρονη χρήση των πραγμάτων, η γήρανση και η κόπωση των υλικών, η συχνά παρωχημένη αισθητική τους, αναδεικνύονται από το ζωγράφο με διάθεση όχι τόσο καταγραφής, όσο αφήγησης της κοινότοπης περιπέτειας τους διαμέσου των καιρών. Σ ένα βαθύτερο επίπεδο αναφαίνεται μια αίσθηση συμφιλίωσης με τη φθορά, μια κατάφαση μπροστά στην αναπόφευκτη ροή του χρόνου, μια ψυχική ηρεμία μέσα από τη γνώση και αποδοχή του αναπόφευκτου.

Σε μια δεύτερη σειρά έργων του, η σχεδόν απόκρυφη αυτή αλληγορία περνά πλέον σε πιο ευκρινείς συμβολισμούς. Ο ζωγράφος αφήνει την προσχηματικά αδιάφορη αφήγηση του τυχαίου και εισάγει μια περισσότερο ενεργητική και επιλεκτική όραση και στάση. Το καθημερινό αντικαθίσταται από το εφήμερο, το πολύχρωμο από το μονοχρωματικό, η ποικιλία από τη λιτότητα, το διάχυτο φυσικό φως από το μονοεοτιακό και τεχνητό, τα ανάλαφρα περάσματα από το φως στη σκιά δίνουν τη θέση τους στις σκληρές αντιθέσεις, ο ορίζοντας ανεβαίνει πολύ ψηλά, καθώς το θέμα έρχεται να εκταθεί μπροστά, σχεδόν κάτω από τα πόδια του θεατή. Οι εσωτερικοί χώροι γυμνώνονται πλέον από το φορτίο των πραγμάτων και των αντικειμένων και εκτείνονται ασαφείς ως προς τις διαστάσεις τους, με ελάχιστα εγκαταλειμμένα έπιπλα. Φρέσκοι καρποί που διάσπαρτοι ωριμάζουν και σαπίζουν στο κενό πάτωμα, φύλλα που αποξεραίνονται διάσπαρτα και αυτά, εδώ κι εκεί μερικά κανάτια και κάποια λίγα αντικείμενα συγκρατούν το φως, που σκληρό εντείνεται, ρίχνοντας τις βαριές σκιές τους σαν παραμορφωμένα είδωλα να διατρέχουν δυναμικά και ακτινωτά το χώρο. Τα πάντα συντείνουν σε μια chiaro-souro χρωματική κλίμακα, που αναδεικνύει ακόμα πλουσιότερη τη λίγη χρωματική καθαρότητα που διαφυλάσσει ο καλλιτέχνης για να την αποθέσει μόνο στη φωτισμένη πλευρά των φρούτων και των αντικειμένων. Σε μια τρίτη σειρά έργων, με θέμα πάλι το εργαστήρι του καλλιτέχνη, η οπτική του διευρύνεται σε μια πληρέστερη καταγραφή του χώρου, καθώς τα σημεία φυγής τοποθετούνται στο κέντρο του έργου. Μέσα σε μεγάλους, σχεδόν άδειους χώρους, εκτίθενται αποφάγια, αναποδογυρισμένα έπιπλα, ξεχαρβαλωμένα ψυγεία, πανιά, καλώδια, σκουπίδια, ό,τι κι όπως αφήνεται στην τύχη του, σαν ύστερα από μια φυγή. Τα πάντα πλέον έχουν αυτά τα έργα το χαρακτήρα του τελεσίδικα εγκαταλειμμένου και της επιτελεσμένης καταστροφής.

Στο σύνολο του έργου του, ο καλλιτέχνης, πέρα από την απλή αναπαράσταση και τον επιδέξιο νατουραλισμό, προχωρά προς μια ζωγραφική όπου διακριτικά εκφράζει προσωπικούς του στοχασμούς και ερωτήματα κοσμοθεωρητικής τάξης. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές («Συλλογή», 1982 «Αργώ», 1985 Π.Δ. Λάρισας, Λάρ»σα 1987 «Αίθουσα Τέχνης Αθηνών», 1992 «Europart», Γενεύη, 1993 «Flak», Παρίσι, 1995) και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις (Πανελλήνια 1975 Δέκα Νέοι Ζωγράφοι, «Τερρακόττα», θεσσαλονίκη, 1989 Έκ8εση Πορτραίτων, Π.Κ.Δ. Αθηναίων, 1989 Vers υπ NouvelHumanisme, «Espace des Esselieres», Παρίσι, 1990 Συλλογή Φρυσίρα. Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου, Ζάκυνθος, 1992 «Πολύεδρο», Πάτρα, 19921 «Αίθουσα Τέχνης Αθηνών», 1993 κ.α.). Εικονογράφησε βιβλία (Π. Δημουλέα, Η γενεαλογία των Θεών, Αθήνα 1996). Έργα του βρίσκονται στην ΕΠΜΑΣ, στην Π.Δ. Λάρισας, στη Συλλ. ΜΙΕΤ κ.α. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ.