Ζωγράφος, χαράκτης, μικρογλυπτική, Αθήνα, 1938

Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ecole des Beaux-Arts (1956-1962) στο Παρίσι, όπου δίδαξε λιθογραφία ως επιμελητής (1976-1987). Το 1969 σπούδασε χαλκογραφία σε διάφορες Ακαδημίες Τέχνης του Λονδίνου.

Στη ζωγραφική του χρησιμοποιεί λαδομπογιές, τέμπερες, παστέλ, ακρυλικά, φύλλα ασημιού, ενώ στη χαρακτική δουλεύει λιθογραφίες και χαλκογραφίες. Στο έργο του διασταυρώνονται ο δυναμισμός του P. Picasso, ο λυρισμός του Η. Matisse, η χρωματική αίσθηση του Μ. Chagall, με στοιχεία από την αρχαϊκή, τη βυζαντινή, τη λαϊκή τέχνη, ακόμα και από την ινδική τέχνη και τις μινιατούρες. Αυτές οι επιρροές έχουν συγχωνευτεί σε μια προσωπική μυθολογία και ένα χαρακτηριστικό καλλιτεχνικό ιδίωμα, στα οποία παραμένει πιστός σε όλη την πορεία του. Διατηρώντας από τις παραπάνω καλλιτεχνικές επιδράσεις την ηθελημένη παιδική αφέλεια, την αγνότητα της όρασης και την έντεχνη απλοποίηση, που ταίριαζαν και στην ιδεολογία της Γενιάς του 30, παρουσιάζει νοσταλγικές όψεις μιας παλιάς εποχής, ενός κόσμου απλού, ζεστού και φυσικού. Η τέχνη του είναι ανθρωποκεντρική, με τη γυναικεία φιγούρα να κυριαρχεί, γυμνή ή καλυμμένη με διάφανα ενδύματα, μέσα σε εσωτερικά σπιτιών ή σε μπαλκόνια νεοκλασικών με πολυποίκιλτες σιδεριές. Οι αντρικές μορφές, αντίθετα, είναι πάντα ντυμένες και συνήθως με ριγέ κοστούμι. Η διάχυτη ερωτική ατμόσφαιρα και το ποιητικό μυστήριο προσδίδουν στο χώρο μια σκηνική υπόσταση και τον καθιστούν απόμακρο και σχεδόν μη πραγματικό, σαν μεταφυσικό όραμα.

Η γυναικεία φιγούρα τον ενδιαφέρει ως φόρμα για τις καμπύλες της, γι αυτό την αναπαριστά πάντα πληθωρική, με έμφαση στην πλαστικότητα του θηλυκού σώματος, όχι ως συγκεκριμένη γυναίκα αλλά ως γυναίκα-σύμβολο. Καταργεί τον ανατομικό χαρακτήρα στις φυσιογνωμίες των προσώπων, αλλά αποδίδει μέσα στα τεράστια μάτια τους τη θλιμμένη ερωτική αίσθηση που τα διακατέχει. Χρησιμοποιεί επαναλαμβανόμενα συμβολικά μοτίβα, όπως ο καθρέφτης, οι βεντάλιες, τα τραπουλόχαρτα, τα φυτά με τα αιχμηρά φύλλα, οι γλάστρες, το ψαλίδι, οι γάτες, τα πουλιά, τα φρούτα, το φεγγάρι, τα ακροκέραμα κ.ά. Άλλα χαρακτηριστικά της τέχνης του είναι ο χρωματικός πλούτος, η ένταση των αποχρώσεων και τα καθαρά περιγράμματα.

Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις («Άστορ», 1966 «Zegri», Ν. Υόρκη, 1966 «Galerie de la Maison des Beaux-Arts», Παρίσι, 1969 Universite d’ Aix-en-Provence, Γαλλία, 1970 «Νέα Γκαλερί», 1971 «Ζήτα-Μι», Θεσσαλονίκη, 1972 «Origraphica», Μάλμο, Σουηδία, 1977 «Πολύπλανο», 1978,1981  «Ώρα», 1979 «Biren», Παρίσι, 1983 «Νέες Μορφές», 1985 «Άνεμος», 1987 «Ζουμπουλάκη», 1989, 1994 «Αγκάθι», 1999 «Πολύεδρο», Πάτρα, 1991  «Ειρμός», Θεσσαλονίκη, 1991, 1995 Π.Δ. Πατρέων, 1996 «Adam», 1998 κ.α.) και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές (Πανελλήνιες 1960, 1963, 1965, 1967, 1969, 1971, 1973, 1975, 1987 Peintres et Sculpteurs Grecs de Paris, Musee d Art Moderne, Παρίσι, 1962 Bibliotheque Nationale, Παρίσι, 1966 Salon de Mai, Παρίσι, 1967, 1968, 1969, 1970, 1972, 1974, 1975, 1979, 1980, 1984, 1985, 1986, 1987 Galerie «3+2», Παρίσι, 1970 «La Roue», Παρίσι, 1971  «Safrai», Ιερουσαλήμ, 1971  Μπιενάλε Σάο Πάουλο, 1971  Six Lithographes, Βερσαλλίες, 1972 «Gordon», Τελ Αβίβ, 1972 «Graphotek», Βερολίνο, 1973 «Συλλογή», Αθήνα, 1977,1980 «Origraphica», Μάλμο, Σουηδία, 1978 Salon de Toulon, 1981  «Biren», Παρίσι, 1983 «Bulloz», Παρίσι, 1984 Peintres et Sculpteurs Grecs, Enghien-les-Bains, Γαλλία, 1985 Μνήμες - Αναπλάσεις - Αναζητήσεις, Ωδείο Αθηνών, 1985 Νεκρές Φύσεις σε Ζωντανή Τροχιά, «Κρεωνίδης», 1995 Τα Στεγανό του Ελληνικού Χώρου, Γκαλερί «3», 1996 Αφιέρωμα στον Περικλή Πανταζή, Πινακοθήκη Αβέρωφ, Μέτσοβο, 1996 Les Messagers, «Αστρολάβος» 1996 Απόκρυφες Διαδρομές, «Αριάδνη», Ηράκλειο, 1997 κ.α.). Έργα του βρίσκονται στην ΕΠΜΑΣ, στην Π.Δ. Ρόδου, στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, στο Μουσείο Βορρέ, στην Εθνική Τράπεζα, στην Bibliotheque Nationale και στο Musee dArt Moderne, Παρίσι κ.α. Είναι μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Γαλλίας και του ΕΕΤΕ.